Ψάχνω στο Ιντερνετ

Vodpod videos no longer available.

Advertisements

Γιατί αυτό το ταξίδι;

 nile-felucca-trip3.jpg

Ομολογώ ότι στην αρχή ήμουν διστακτικός.Τα ταξίδια στο άγνωστο δεν με ξεσηκώνουν τόσο εύκολα.Όσο πιο πλούσιο το πρόγραμμα τόσο περισσότερη-συνήθως- η κούραση και τα έξοδα. Όμως… ήταν αυτό που είπε ο φίλος μου που τελικά μ’ έπεισε: «Στο Διαδίκτυο-το Ιντερνετ ντέ-κανένας τόπος δεν μένει ίδιος και μπορείς να τηλεμεταφερθείς σε όσους τόπου θές,χωρίς χάσιμο χρόνου και χρημάτων».

Αυτό, μάλιστα! Ακουγόταν αλλιώτικο απ’ ό,τι ήξερα και μου μπήκε η περιέργεια να το γνωρίσω.

«Σαν τι είδους κόσμος είναι αυτός του Internet» τον ρώτησα «πώς πας εκεί, ποιος σε ξεναγεί, πού ξέρεις που να πας και τι να κάνεις, πώς φυλάγεσαι από κακοτοπιές και… πόσο κοστίζει η εμπειρία;»

«Σιγά σιγά» μου απάντησε γελώντας. «Μην παίρνεις φόρα και άκου προσεκτικά. Ή… καλύτερα πάμε εδώ κοντά, σε ένα Internet Café, να ταξιδέψουμε παρέα».

Πήγαμε. Κι έγραψα όλα τα σημαντικά της εμπειρίας μας, για να μην τα ξεχάσουμε· και τα δείχνω τώρα σε σας, για να ταξιδέψετε σ’ αυτόν τον απίστευτο κόσμο τόσο εύκολα όσο κι εμείς. Ομολογώ, μάλιστα, ότι τώρα πηγαίνουμε εκεί καθημερινά.

Τόσο απλό είναι!

Τι είναι πραγματικά το Ιντερνετ;

Είναι ένας «αόρατος ιστός αράχνης» που συνδέει τους υπολογιστές έτσι ώστε όταν οι χειριστές τους το επιθυμούν να επικοινωνούν με όλους τους άλλους. Ένα δίκτυο, όπως τα γνωστά τηλεπικοινωνιακά δίκτυα που μας επιτρέπουν να μιλάμε στο τηλέφωνο, που περιλαμβάνει υπολογιστές και διάφορες συσκευές που διαχειρίζονται τις συνδέσεις.

j0286755.gif

Η κύρια διαφορά του από τα τηλεφωνικά δίκτυα είναι ότι επιτρέπει στους υπολογιστές να μιλούν ένας προς πολλούς και πολλοί προς έναν – όχι απλά ένας προς έναν, όπως μιλάμε στο τηλέφωνο.

Συνεχίστε να διαβάζετε το Τι είναι πραγματικά το Ιντερνετ;.

Γνωριμία με τον «Ξεναγό»

xenagos2.jpg Όταν πρωτοξεκίνησε αυτή η ιστορία, το να πας ταξίδι στο Internet έμοιαζε πολύ με την Οδύσσεια όποιου πήγαινε μετανάστης στην Αμερική πριν εκατό χρόνια: Έπρεπε να έχει γνωστούς στον προορισμό, να ξέρει τη διεύθυνσή τους, να έχει γνωστούς στην πρωτεύουσα που να ξέρουν τον κατάλληλο ταξιδιωτικό πράκτορα… κ.ο.κ. Αντίστοιχα, λοιπόν, και οι επισκέπτες του Διαδικτύου προ εικοσαετίας κρατούσαν λίστες με διευθύνσεις «κόμβων περιεχομένου» (προορισμών) και τις εμπλούτιζαν κάνοντας… ανταλλαγές μεταξύ τους. Χώρια που έπρεπε να μιλάνε και ειδική συνθηματική γλώσσα!

Από αυτή την διόλου εξυπηρετική κατάσταση μάς έβγαλε η εφεύρεση ενός ανθρώπου – του Τιμ Μπέρνερς Λη – που έστησε ένα περιβάλλον ξενάγησης φιλικό σε όλους.

Συνεχίστε να διαβάζετε το Γνωριμία με τον «Ξεναγό».

Απο τόπο σε τόπο

Όπως είδαμε και πιο πριν, πηγαίνουμε σε έναν προορισμό με τους εξής τρόπους:

α) έχουμε τη σωστή διεύθυνση, από κάποιον/κάπου

β) βρίσκουμε τη σωστή διεύθυνση μέσω πύλης

γ) κάνουμε αναζήτηση για να βρούμε τη διεύθυνση.

Υπάρχει βέβαια και ένας τέταρτος τρόπος: να βρούμε τη διεύθυνση κατά τύχη – αλλά αυτό δεν θεωρείται μέθοδος.

Αν λοιπόν έχουμε τη διεύθυνση έχει καλώς. Την πληκτρολογούμε στο σχετικό παράθυρο, πατάμε το κουμπί Μετάβαση και φθάσαμε.

Αν δεν την έχουμε, μπορούμε πάντα να ψάξουμε σε μια πύλη, όπως θα ψάχναμε για κάποιο κατάστημα και σε ένα μεγάλο εμπορικό κέντρο. Εγώ, για παράδειγμα, θέλησα να δω αν μπορώ να βρώ αεροπορικά εισητήρια και δοκίμασα την τύχη μου σε μια τρίτη ελληνική πύλη, την www.in.gr

capture-33.jpg

Στην αρχή, μου φάνηκε σαν να έβλεπα μία εφημερίδα, μόνο που οι διαφημίσεις της ήταν ζωντανές σαν βιντεοκλίπ και πολλές από τις λέξεις του κειμένου είχαν έντονο χρώμα.

Συνεχίστε να διαβάζετε το Απο τόπο σε τόπο.

Ψώνια,ηλεκτρονικό χρήμα και άλλα

clipboard-2.jpgΈπειτα από όλες αυτές τις πρωτόγνωρες ταξιδιωτικές εμπειρίες, αισθάνθηκα έντονη την ανάγκη ενός δεύτερου καφέ. Σιγοπίνοντάς τον, συζήτησα με το φίλο μου για την επιχειρηματική πλευρά του Internet.

«Πώς ακριβώς γίνονται οι ηλεκτρονικές συναλλαγές» τον ρώτησα «και τι είναι αυτός ο θόρυβος με το ηλεκτρονικό χρήμα

«Γίνονται όπως περίπου και εκτός Internet» μου απάντησε «αλλά χωρίς τρεχάματα και ταλαιπωρία. Αρκεί να ζητάς πάντα την ταυτότητα του άλλου, καθότι δεν τον βλέπεις πρόσωπο με πρόσωπο…». Και μου τά ’κανε πιο λιανά, από τα οποία εγώ συγκράτησα:

Μολονότι η αντικαταβολή υπάρχει και στο Διαδίκτυο, το κυρίαρχο μέσο είναι η πιστωτική κάρτα. Η αξιοπιστία αυτού που αγοράζει καλύπτεται από τον εκδότη της κάρτας του. Η αξιοπιστία του πωλητή είναι πολύ πιο πολύπλοκο θέμα, καθώς έχει να κάνει και με το κύρος της επιχείρησης και με την ασφάλεια μετάδοσης των στοιχείων μας και με την σύννομη επεξεργασία τους μετά τη μετάδοση.

Για το πρώτο, η πιο καλή λύση είναι ο πωλητής να είναι φορέας τον οποίο ο αγοραστής γνωρίζει, είτε να συναλλάσσεται μέσω πύλης που εγγυάται γι’ αυτόν. Αν το ποσό είναι μεγάλο και δυσπιστούμε, ίσως είναι σκόπιμο να ρωτήσουμε τον εκδότη της κάρτας μας για το αν ο αποδέκτης είναι αξιόπιστος.

clipboard-1.jpg

Για το δεύτερο – την ασφάλεια μετάδοσης – υπάρχει ειδικό σήμα που εμφανίζεται στο κάτω δεξιά τμήμα της οθόνης σαν κλειστή κλειδαριά και μας δηλώνει ότι ο συνομιλητής μας χρησιμοποιεί ασφαλές σύστημα επικοινωνίας. Ακόμη καλύτερο είναι να βλέπουμε στην οθόνη και το σήμα του ψηφιακού πιστοποιητικού που εγγυάται ότι ο συναλλασσόμενος είναι αυτός που δηλώνει, ώστε να μπορούμε να τον ελέγξουμε. Το ψηφιακό πιστοποιητικό είναι μια ηλεκτρονική ταυτότητα, που εκδίδεται από μια αναγνωρισμένη εγγυήτρια επιχείρηση. Η πιο γνωστή παγκοσμίως – η VeriSign – ιδρύθηκε και διοικείται από έναν Ελληνοαμερικανό.

clipboard-5.jpg

Για το τρίτο θέμα – το πόσο υπεύθυνα χειρίζονται τα προσωπικά στοιχεία του καθενός μας – είναι σκόπιμο να αναζητείται η δήλωση συμμόρφωσης προς τη σχετική νομοθεσία. Προκειμένου για ελληνικές επιχειρήσεις, κάτι τέτοιο παρουσιάζεται συνήθως με κείμενο-παραπομπή του εξής τύπου:

clipboard-6.jpg

Την ώρα που τα λέγαμε αυτά, ακούω τη Μαρία να λέει:

«Μου θυμίζεις τον αριθμό της κάρτας σου; Μόλις μου έκανες ένα… δωράκι».

clipboard-7.jpg

Είχε κιόλας αφομοιώσει το μάθημα!

Ξαλαφρωμένος – οικονομικά εννοείται – από αυτό το διάλειμμα, επέστρεψα στη σοβαρή μας συζήτηση.

«Έχω ακούσει ότι μπορείς να συμμετέχεις από τον υπολογιστή σου και σε δημοπρασίες, να παίζεις στο χρηματιστήριο και άλλα παρόμοια. Πόσο εύκολο και ασφαλές είναι κάτι τέτοιο;»

«Πολύ απλό» ήλθε η απάντηση. «Βασίζεται στην τεχνική δυνατότητα που μας δίνει το Διαδίκτυο να βλέπουμε είτε σταθερές είτε κινούμενες εικόνες, και στη διασφάλιση των συναλλαγών που προανέφερα.

Υπάρχουν πολλές επιχειρήσεις που διοργανώνουν και παρέχουν τέτοιες υπηρεσίες. Συχνά είναι δωρεάν, όμως για υπηρεσίες εστιασμένες στα προσωπικά σου ενδιαφέροντα ζητούν να γίνεις συνδρομητής ή παίρνουν προμήθεια από κάθε συναλλαγή.

clipboard-8.jpg

Όσο για τον τρόπο πληρωμής, ο συνηθέστερος είναι με πιστωτική κάρτα, αλλά υπάρχει και το «ηλεκτρονικό πορτοφόλι» – κάτι σαν συνδεδεμένος τραπεζικός λογαριασμός – ή ακόμη και η κλασική αντικαταβολή».

«Κι αν με ενδιαφέρουν οι…επιχειρηματικές δημοπρασίες;» του είπα. «Αν δηλαδή με ενδιαφέρει η χονδρική κι όχι απλά η λιανική πώληση ή το χόμπυ μου;

Για παράδειγμα, τι γίνεται αν θέλω να πάρω προσφορές για βιομηχανικό εξοπλισμό, ή – αντίστροφα- αν θέλω να βρώ αγοραστές για τα αγροτικά προϊόντα της περιοχής μου;»

«Αχά! Είσαι βλέπω έτοιμος για το ebusiness, το ηλεκτρονικό επιχειρείν», μου είπε περιπαικτικά. «Ε, λοιπόν δεν διαφέρει πολύ από έναν προορισμό δημοπρασίας. Βέβαια, εδώ συνήθως γίνεται ένα καλύτερο φιλτράρισμα του ποιός είσαι και τι όνομα έχεις στην αγορά… Αλλά κι αν δεν είσαι μεγάλος στον χώρο σου, μην ανησυχείς· αναλαμβάνουν τη διαπίστευσή σου τα επιμελητήρια, όπου λειτουργούν ήδη τέτοιες επιχειρηματικές πύλες».

Ήμουν ήδη γοητευμένος, αλλά προσπαθούσα να μην το δείξω. «Έστω ότι για τα χόμπυ μου ή τις αγοραπωλησίες μου μπορώ και ταξιδεύω άνετα στο Διαδίκτυο» αντέτεινα· «όμως αυτά που μου τρώνε το χρόνο καθημερινά είναι η γραφειοκρατία, οι συναλλαγές με το δημόσιο, το ΙΚΑ και την εφορία…»

«Άκου να δεις» μ’ έκοψε αποφασιστικά «Μπορεί να γκρινιάξει κανείς για το ότι δεν υπάρχουν τα πάντα στο ελληνικό Internet και ότι όποιος ξέρει Αγγλικά μπορεί να γνωρίσει χιλιάδες άλλους τόπους. Όμως στο θέμα αυτό που μας καίει όλους, να ξέρεις ότι η Ελλάδα έχει προχωρήσει με άλματα. Για να το δείς με τα μάτια σου… πάμε! Πού θες πρώτα; Στην εφορία; Ορίστε…»

…Κι έτσι άρχισε μια ξενάγηση που σταματημό δεν είχε: Από τη δήλωση ΦΠΑ μέχρι το ΙΚΑ, από την εργατική νομοθεσία μέχρι τις προκηρύξεις θέσεων στο δημόσιο, από τους διαγωνισμούς προμηθειών του υπουργείου Εμπορίου μέχρι και όλες τις ΔΕΚΟ, από τη Βουλή μέχρι και το γραφείο του Πρωθυπουργού!

Προσπάθησα να… έρθω στα ίσα μου και να τον τουμπάρω: «Ξέρεις – είπα όσο πιο γλυκά μπορούσα – οι μεγάλες ουρές καθημερινά δεν είναι έξω από το γραφείο του Πρωθυπουργού αλλά από τις τράπεζες!»

«Σωστά» μου είπε χαρωπός, σα να του είχα δώσει τη σκυτάλη στην τελευταία στροφή «γι’ αυτό πάμε να δούμε σε πόσες τράπεζες μπορούμε να μπούμε από ‘δώ· χωρίς ουρά!»

Περιττό να πω ότι ακολούθησε ένας μαραθώνιος από τράπεζα σε τράπεζα.

Σχεδόν σε όλες αρκούσε να υπογράψεις ένα χαρτί για να σου ανοίξουν τον ηλεκτρονικό γκισέ τους και… ει δυνατόν να μην ξαναπεράσεις από το κατάστημα!

Τα είχαν σχεδόν όλα κρεμασμένα στο Διαδίκτυο και μπορούσες με μια-δυό κινήσεις να βλέπεις λογαριασμούς και επιταγές, να μετακινείς κεφάλαια, να πληρώνεις λογαριασμούς…

Αλλά… βέβαια – πώς δεν το είχα σκεφθεί; – είναι προφανές ότι αυτός ο τρόπος συναλλαγής (ebanking) δεν είναι μόνο απίστευτη εξυπηρέτηση για τους πελάτες, αλλά και τεράστια εξοικονόμηση πόρων για τις ίδιες τις τράπεζες: Ένας «αόρατος υπάλληλος» εξυπηρετεί ταυτόχρονα χιλιάδες ανθρώπων!

Ένοιωθα ότι είχα πλέον σχεδόν ηττηθεί. «Σχεδόν», γιατί ακόμη έψαχνα στο μυαλό μου να βρω ψεγάδια. Δεν μπορεί – σκέφθηκα – θα υπάρχουν. Απλώς εγώ ήμουν φρέσκος στο άθλημα και δεν ήξερα τις «δύσκολες ερωτήσεις»…

Ο φίλος μου με κοίταξε χαμογελαστά. Με ήξερε αρκετά ώστε να με «διαβάζει». Έρριξε λοιπόν τη χαριστική βολή του με δεξιοτεχνία:

«Άκουσέ με» είπε. «Μπορείς να με ρωτήσεις ό,τι θες – για υγεία, για πανεπιστήμια, για βιβλιοθήκες, για μουσική, για σινεμά και θέατρο, για φιλοσοφία, για ιστορία, για αρχαιολογία… μπορώ να σε πάω παντού και να ανοίγεις συνεχώς καινούργιες πόρτες γνώσης. Όμως το θέμα δεν είναι να σε εντυπωσιάσω με τον όγκο της απίστευτης πληροφορίας που κρύβεται εδώ μέσα. Το θέμα είναι να κατανοήσεις τη φύση αυτού του μέσου και το πώς μπορεί να σου είναι εσένα χρήσιμο.

Συγκράτησε λοιπόν το εξής: Το Διαδίκτυο είναι μία παγκόσμια βιβλιοθήκη, όπου ο καθένας μπορεί να γράφει και να καταχωρίζει το δικό του βιβλίο, όπως και να διαβάζει οτιδήποτε βρίσκεται στα «ράφια». Και τίποτε δεν μένει στατικό: Όσο μεγαλύτερη ζήτηση έχει ένα «βιβλίο», τόσο μεγαλύτερο κίνητρο έχει ο «συγγραφέας» του να γράψει κι άλλα, να προσθέτει υλικό και να το ανανεώνει.

Για να εστιάσουμε στα ελληνικά πράγματα και σε αυτά που μας απασχολούν καθημερινά, είναι αλήθεια ότι έχουν γίνει άλματα, αλλά δεν φθάνουν. Ο λόγος είναι ότι για να είναι χρήσιμο το ταξίδι μας στις διάφορες υπηρεσίες και πηγές χρειάζεται να βαθαίνει και να πλαταίνει συνεχώς το περιεχόμενο που μπαίνει στο Διαδίκτυο. Μπορεί τα ηλεκτρονικά γκισέ να εξοικονομούν πόρους – όπως διαπίστωσες από τη βόλτα στις τράπεζες – αλλά απαιτούν συνέχεια, συνέπεια, φιλικότητα και, κυρίως, αξιοπιστία και ενημερότητα. Συνειδητοποιούμε τώρα ότι, με την έναρξη του νέου αιώνα, περάσαμε ήδη σε μια νέα φάση της κοινωνίας μας, αυτήν της «Κοινωνίας της Πληροφορίας». Σ’ αυτήν την κοινωνία ο αγώνας της κάθε κυβέρνησης, του κάθε θεσμού και του κάθε φορέα θα είναι το πώς θα παρέχει ποιότητα πληροφόρησης στους πολίτες. Διαφορετικά, ο πλούτος «μπαγιάτικων και λαθεμένων πληροφοριών» εύκολα γίνεται… σκουπίδια!

Ένα συνεχές ανέβασμα είναι αυτό που θα βλέπεις καθημερινά στο Διαδίκτυο και ποτέ να μην περιμένεις να δεις την «τέλεια και ολοκληρωμένη εικόνα».

Ζύγιασα προσεκτικά τα λόγια του, σέρνοντας το βλέμμα μου από το φλυτζάνι του καφέ ως έξω, πέρα από τη τζαμαρία της καφετέριας.

Ώστε το Διαδίκτυο είναι ζωντανό – σκέφθηκα – όπως το δάσος και η θάλασσα… κι έχει τα τρωτά και τα θαυμάσια κάθε τέτοιου σύνθετου οργανισμού. Πλούσιο σε δένδρα το δάσος, αλλά και πολλά τα αγκάθια και οι τσουκνίδες. Πανέμορφη η θάλασσα, αλλά και πόσους κινδύνους κρύβει…

Όμως, αν δεν πας να γνωρίσεις ή το ένα ή το άλλο, πόσα δεν έχεις χάσει;…

«Ε λοιπόν αυτό το ταξίδι με ενδιαφέρει» του είπα, αιφνιδιάζοντάς τον. «Όμως, θέλω να ξέρω πώς να βρίσκω τον δρόμο μου όταν το μονοπάτι δείχνει αδιέξοδο. Αφού οι πύλες δεν έχουν ακόμη τα πάντα – και δεν θα έχουν ποτέ το άπαν, κατά πως λες – ποιος είναι ο τρόπος να ψάχνω μόνος μου και να βρίσκω διέξοδο;»

«Κατάλαβες ακριβώς τη φύση του μέσου» είπε εντυπωσιασμένος. «Θα σου δείξω όχι μόνο πώς βρίσκουμε πέρασμα, αλλά και πώς κοσκινίζουμε την άμμο για χρυσάφι. Γιατί, αυτό να θυμάσαι στον κόσμο της πληροφορίας που θα ζούμε: η πληροφορία είναι απλά το όχημα· ο στόχος είναι η γνώση